No 25 de novembro, Día Internacional da Eliminación da Violencia contra a Muller, sumámonos ao manifesto da “Fundación Cermi Mujeres” que denuncia o silencio cómplice nos casos de violencia contra as mulleres e nenas con discapacidade e esixe verdade, xustiza e reparación. A continuación reproducimos o manifesto que reafirma o noso compromiso coa loita contra a violencia que sofren miles de mulleres e nenas con discapacidade no noso país. Tamén está dispoñible en lectura fácil e en pictogramas.

Manifesto da Fundación Cermi Mujeres con motivo do Día Internacional da Eliminación da Violencia contra a Muller

O silencio faite cómplice!
Denuncia a violencia contra mulleres e nenas con discapacidade

Con motivo do Día Internacional da Eliminación da Violencia contra a Muller, a Fundación CERMI Mujeres, en tanto que plataforma estatal creada polo Comité Español de Representantes de Persoas con Discapacidade (CERMI) para a representación, defensa e acción dos dereitos das mulleres e nenas con discapacidade, fai público o seguinte

MANIFESTO

Existen evidencias claras de que as mulleres e nenas con discapacidade presentan un risco moi elevado de sufrir violencia baixo formas particulares, que son frecuentemente moi graves e sistemáticas, a pesar do cal os casos non adoitan ser detectados, nin investigados, nin tampouco xulgados.

Neste 25 de novembro, o movemento social das mulleres e nenas con discapacidade e das nais de fillos e fillas con discapacidade articulado en torno ao CERMI, denuncia enerxicamente o silencio interesado de autoridades, institucións, profesionais, membros da familia e da comunidade, que calan ante a violencia en todas as súas formas contra mulleres e nenas con discapacidade, e esixe a denuncia e a investigación de todos os casos, o axuizamento dos autores e a plena reparación ás vítimas.

Este silencio é cómplice, mesmo, de non poucos casos detectados de violencia sexual contra mulleres e nenas con discapacidade encubertos por mor do seu illamento, dependencia, manipulación ou opresión en contornas pechadas e segregados, como institucións residenciais e do ámbito da discapacidade, centros de saúde mental, servizos especializados de atención á dependencia e de rehabilitación, servizos de xinecoloxía e obstetricia, centros de educación especial, centros de preparación ao emprego e talleres protexidos específicos e, en ocasións, a propia familia. Todos eles contextos onde a falta de supervisión e control converte a vulnerabilidade na impunidade dos autores; onde o bo nome da institución ou da familia impóñense á denuncia e protección da vítima.

A Fundación CERMI Mujeres alerta de que estas violencias descritas afectan de maneira desproporcionada ás mulleres e nenas que se atopan en institucións de saúde mental e noutros centros residenciais, onde poden ser desvestidas por persoal masculino en contra da súa vontade; estar sometidas a suxeición ou illamento, e recibir administración forzosa de medicación psiquiátrica ou sobremedicación; todo o cal pode reducir a súa capacidade de fuxida e de describir e/ou lembrar a violencia sexual.

Nestes contextos pechados e segregados é pouco probable que as mulleres e nenas con discapacidade vítimas de violencia poidan acceder a liñas telefónicas de axuda ou a outras formas de comunicación e de apoio para denunciar esas violacións. Cando o conseguiron, xeralmente os seus testemuños desestimáronse en procedementos xudiciais pola escasa credibilidade que se lles concede, así como por mor da súa capacidade xurídica, polo que os autores puideron actuar con impunidade debido ao escaso risco de ser descubertos ou sancionados.

Por todo iso, a Fundación CERMI Mujeres, como voz autorizada das mulleres e nenas con discapacidade de España,

ESIXE

1. Asegurar que todos os casos de malos tratos, violencia e abuso contra mulleres e nenas con discapacidade sexan detectados, investigados e, no seu caso, xulgados, e garantir que as vítimas accedan de forma efectiva á xustiza e a que obteñan unha reparación adecuada.

2. Reforzar enerxicamente a supervisión por autoridades independentes de todos os servizos, recursos e programas deseñados para servir ou atender ás persoas con discapacidade, incluídas institucións de saúde mental, centros residenciais e educativos, de preparación ao emprego e talleres específicos, entre outros, previndo e investigando os malos tratos, a violencia e o abuso contra as mulleres e nenas con discapacidade, así como identificando e denunciando aos autores e aos seus encubridores.

3. Establecer salvagardas efectivas e protocolos específicos en todos os servizos e programas de atención á discapacidade, incluídos os de saúde mental, centros residenciais e educativos, de preparación ao emprego e talleres específicos, para a prevención e detección dos malos tratos, a violencia e o abuso contra mulleres e nenas con discapacidade, asegurando que as vítimas teñan acceso a mecanismos de denuncia confidenciais, independentes e accesibles adaptados ás súas necesidades particulares e o acceso a programas especializados tras as denuncias que aseguren a súa protección e recuperación posterior.

4. Vixilancia para que a violencia cometida contra unha muller ou unha nena con discapacidade non se remita por defecto, nin apelando ao seu interese superior, a ningún tipo de procedemento alternativo de arranxo de controversias, como a mediación e a conciliación encubertas.

5. Formar ás mulleres e nenas con discapacidade, especialmente ás que se atopan institucionalizadas e en centros especiais, sobre como recoñecer situacións de malos tratos, violencia e ciberviolencia, así como de acoso e abuso sexuais, e sobre como denuncialas.

6. Romper o silencio e denunciar a todos os autores de violencia contra mulleres e nenas con discapacidade e a quen a encobre.

O silencio faiche cómplice!
Denuncia a violencia contra mulleres e nenas con discapacidade.

Nin unha menos!

Versión en Lectura Fácil: Manifiesto-FCM-25N-2025-LECTURA-FACIL-1.pdf

Manifesto en Língua de signos: https://www.youtube.com/watch?v=Lztm7zjYcVo